Kαι μασόνος και θαυματοποιός...

Η οργάνωση του Πυθαγόρα είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας μασονικής στοάς: μυστικότητα, τελετή μύησης, μορφή Μεγάλου Διδασκάλου, αλληλοβοήθεια μεταξύ "αδελφών", σύμβολα, διαβήτες, γνώμονες κλπ.

Σχετικά με τη μυστικότητα ο νόμος της Σχολής δεν έδιχνε κανένα έλεος για τους παραβάτες. Λέγεται πως κάποιος μαθητής, ο Ίπασσος, αποκάλυψε κάποια σπ' τα μυστικά της ... αλλά η κατάρα του Διδασκάλου τον χτύπησε και ναυάγησε λίγα μίλια από τον Κρότωνα...

Στον Πυθαγόρα αποδόθηκαν πολλά και ασυνήθιστα γεγονότα:

α) σκότωσε ένα φαρμακερό φίδι με μια δαγκωματιά!

β) συνομιλούσε για πολλά χρόνια με μια αρκούδα!

γ) έπεισε μια γελάδα να μην ξαναφάει κουκιά!

δ) εθεάθη την ίδια στιγμή στον Κρότωνα και στο Μεταπόντιο (σα να λέμε ... στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη!)

ε) τον χαιρέτησε μεγαλόφωνα ο ποταμός Νέσσος που, ρέοντας πλάι του αναφώνησε: "Χαίρε ω Πυθαγόρα!"

Τα τρία κρίσιμα ερωτήματα...

Οι Πυθαγόρειοι ζούσαν όλοι μαζί και σε καθεστώς κοινοκτημοσύνης.
Κάθε βράδυ, το ηλιοβασίλεμα, έθεταν στον εαυτό τους τρία ερωτήματα:
α) τι καλό έκανα σήμερα;
β) τι κακό έκανα;
γ) τι παρέλειψα να κάνω;

Αποφασίζομεν και διατάσσομεν...

Ο Πυθαγόρας μίλαγε στους μαθητές του κάθε βράδυ. Υπήρχαν και ορισμένοι που έρχονταν από τα πέρατα του κόσμου για να τον ακούσουν!

Φαίνεται όμως πως ο φιλόσοφός μας ήταν κομμάτι ψαρωτικός και ζόρικος! Δεν εμφανίζονταν σε κανέναν! Μιλούσε πάντα κρυμμένος πίσω από μια κουρτίνα.

Μόνο λίγοι τυχεροί επιτρέπονταν να βρεθούν μπροστά του. Οι ίδιοι οι μαθητές του μπορούσαν να τον δουν μόνο μετά από πέντε χρόνια σπουδών...

Κάθε κουβέντα του άρχιζε με τη φράση: "Μα τον αέρα που αναπνέω, μα το νερό που πίνω, δεν θα ανεχτώ καμία αντίρρηση σε όσα ετοιμάζομαι να πω"!

Πάντως, όσοι έτυχε να τον γνωρίσουν από κοντά, μαρτυρούν πως η όλη του εμφάνιση απέπνεε μια γλυκήτητα...

Τι του έφταιγαν τα κουκιά;

Μόλις έφτασε στον Κρότωνα ο φίλος μας ο Πυθαγόρας ίδρυσε μια σχολή στην οποία τηρούσαν με απόλυτη αυστηρότητα μια σειρά από εντελώς παράξενους κανόνες! Ιδού μερικοί:
- Να μην τρως κουκιά.
- Να μην τεμαχίζεις το ψωμί.
- Να μην συνδαυλίζεις τη φωτιά με το σίδερο.
- Να μην αγγίζεις λευκό πετεινό.
- Να μην κοιτιέσαι στον καθρέφτη πλάι στο φως.
Είναι ανώφελο να προσπαθήσουμε να βρούμε το βαθύτερο νόημα όλων αυτών των εντολών. Ενδεχομένως να είχαν μεταφορική σημασία.
Το «να μην τεμαχίζεις το ψωμί σου» θα μπορούσε να σημαίνει «να μην χωρίζεις απ’ τους φίλους σου»!
Το «να μην συνδαυλίζεις τη φωτιά» ίσως σημαίνει «να σαι πάντα διατεθειμένος να συγχωρείς»!
Ένας Θεός όμως ξέρει γιατί ο Πυθαγόρας μισούσε τόσο πολύ τα κουκιά… τα αθώα και αβλαβή αυτά όσπρια!
Κατά τον Αριστοτέλη, η αιτία ήταν μια κάποια ομοιότητά τους με το αντρικό γεννητικό μόριο! Δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς είχε υπ όψιν του ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος, αλλά δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι δεν μπορούσε να σταυρώσει γκόμενα…
Για να μην ξεφεύγουμε όμως απ’ το θέμα μας … ένα είναι σίγουρο: ο Πυθαγόρας έτρεφε τόση αντιπάθεια για τα κουκιά που απαγόρευε ακόμη και να τα ονοματίσει κανείς μπροστά του!

Ιπποκράτης:

«Είναι πιο σημαντικό να ξέρεις ποιο είδος ανθρώπου έχει μια πάθηση, παρά να ξέρεις ποιο είδος πάθησης έχει ένας άνθρωπος…»

Αριστοτέλης:

"... Των πολλών επιδίωξις η ηδονή, των εκλεκτών η δόξα, των επιλέκτων η αρετή!"

Ηθικό δίδαγμα: μακριά από τα ρεμάλια!

Τέλειωσε τις σπουδές του στο εξωτερικό ο Πυθαγόρας και νά τος πίσω στην πατρίδα του τη Σάμο ν' αναλαμβάνει δάσκαλος του γιου τού τυράννου Πολυκράτη.

Βέβαια, όταν ακούτε "Πολυκράτης της Σάμου" να ξέρετε πως πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα κουμάσια της αρχαιότητας. Δεν τού φτανε που ήταν τύραννος, είχε αναδειχθεί σε έναν από τους τρομερότερους πειρατές της Ιωνίας! Δεν τολμούσε πλοίο να πλησιάσει τις ακτές και τα πλοία του αρχιπειρατή έπεφταν πάνω του να το κουρσέψουν!

Ο Πολυκράτης δεν ήταν άνθρωπος της προκοπής. Στην αυλή του δεν έκανε τίποτε άλλο από το να γλεντοκοπά με καμιά εκατοστή κοριτσόπουλα κι άλλα τόσα περίπου χαριτωμένα αγοράκια. Και για ξεκάρφωμα είχε μαζέψει και πέντ-έξι διανοουμένους για να δείχνει ότι προστατεύει τα γράμματα και τις τέχνες...

Ε ... δεν άντεξε για πολύ κοντά του ο καημένος ο Πυθαγόρας. Ασκητικός και ηθικολόγος καθώς ήταν αποφάσισε να ξαναμπεί στα πλοία και νά τος, όλο ζωντάνια, στα σαράντα του, να αποβιβάζεται στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας!

Οι γέροντες της πόλης του έδειξαν μεγάλη εμπιστοσύνη και του ανέθεσαν να διδάξει στους νέους την ελληνική σοφία. Άλλο που δεν ήθελε ο Πυθαγόρας! Μέχρι να πεις "καμηλοπάρδαλη" ίδρυσε μια σχολή ("εταιρία" την έλεγε) με 300 περίπου φανατικούς μαθητές του...

Πυρ, γυνή και θάλαττα....

Μετά την αιγυπτιακή του περιπέτεια, ο Πυθαγόρας συνέχισε τις σπουδές του στους Χαλδαίους (αστρονομία), Φοίνικες (λογιστική και γεωμετρία) και Μάγους (μυστικές τελετές). Σημειωτέον πώς Μάγοι ονομάζονταν μία από τις έξι φυλές των Μήδων της Μ. Ασίας!

Κάποτε πέρασε κι απ' την Περσία όπου και συνάντησε τον μεγάλο Ζαρατούστρα απ' τον οποίον έμαθε τη θεωρία των αντιθέτων.

Ο Ζαρατούστρα δίδασκε πως τα πάντα γεννιούνται από τη σύγκρουση των δυνάμεων του Καλού και του Κακού. Με το Καλό συμπαρατάσσονται το Φως και ο Άντρας και με το Κακό το Σκότος και η Γυναίκα!

Παράξενο πράγμα... Όλοι οι μεγάλοι σοφοί της αρχαιότητας (Κομφούκιος, Ζαρατούστρα, προφήτης Ησαϊας μέχρι και ο απόστολος Πάυλος) πάντα έβαζαν τη γυναίκα στην πλευρά του κακού...

Ε όχι και πουτάνα ο Πυθαγόρας!

Ο Πυθαγόρας πίστευε στη μετενσάρκωση. Η ψυχή του μετακόμιζε από σώμα σε σώμα, άλλαζε ... ένας θεός ξέρει πόσα είδη ζώων ... ενδεχομένως και φυτών!

Από τη σταδιοδρομία του ως ανθρώπου "γνωρίζουμε" ότι αρχικά έζησε ως Αιθαλίδης, γιος του Θεού Ερμή. Έπειτα ως Εύφορβος που συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο και τραυματίσθηκε απ' τον Μενέλαο. Στη συνέχεια τον συναντάμε στη νήσο Δήλο ως έναν φτωχό ψαρά με το όνομα Πύρρος.

Η εντυπωσιακότερη όμως μετενσάρκωση του Πυθαγόρα πρέπει να ήταν όταν η ταλαιπωρημένη του ψυχή μπήκε στο αρωματισμένο κορμί της ξακουστής εταίρας Αλκώς!

Τα "φακελάκια" του Πυθαγόρα...

Ο Πυθαγόρας γεννήθηκε στη Σάμο, εκεί γύρω στα 570 π.Χ. Είχε κάποιο χοντρό μέσο κι έτσι τον δέχθηκε στη Σχολή του ο περίφημος δάσκαλος Φερεκύδης! Εκεί, το πρώτο πράγμα που έμαθε, όπως λεν οι βιογράφοι του, ήταν να κάνει θαύματα!

Κάποια στιγμή ο Φερεκύδης πέθανε! Οι μαθητές του δεν μπόρεσαν να κάνουν το θαύμα και να τον αναστήσουν κι έτσι ο Πυθαγόρας, που αγαπούσε τα μαθηματικά, πήγε για μεταπτυχιακά στους Αιγύπτιους ιερείς!

Πήρε μαζί του τρεις ασημένιες στάμνες και μια συστατική επιστολή του τύραννου της Σάμου Πολυκράτη και νά τος ο φίλος μας στον Φαραώ Άμασι!

Ο Άμασις, για να τον ξεφορτωθεί τον παρέπεμψε στους ιερείς της Ηλιούπολης. Εκείνοι, όμως, αφού πήραν το "φακελάκι", δηλαδή τη μια ασημένια στάμνα, δήλωσαν υποκριτικά ανάξιοι να αναλάβουν έναν τόσο σπουδαίο μαθητή και τον ξαπόστειλαν στους συναδέλφους τους στη Μέμφιδα!

Αλλά κι εκείνοι έκαναν το ίδιο! Πήραν το φακελάκι τους και τον έστειλαν "πακέτο" στους ιερείς της Θήβας! Αυτοί οι καημένοι δεν είχαν πού αλλού να τον ... διεκπαιρεώσουν κι αναγκάστηκαν να τον δεχθούν. Τον υπέβαλαν βέβαια σε τρομερές δοκιμασίες αλλά ο Πυθαγόρας άντεξε κι αναδείχθηκε ο καλύτερος μαθητής τους...