Ρώτησαν κάποτε τον Φρόιντ, στα γεροντάματά του, ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας. Κι εκείνος τους απάντησε επιγραμματικά: "Lieben und Arbeiten"! "Ν' αγαπάς και να εργάζεσαι"! Το φροϊδικό αυτό δίπτυχο είναι η απόλυτη και πλήρη άρνηση του καταναλωτικού μας ναρκισσισμού. Εργασία σημαίνει δημιουργία, παραγωγή έργου, όχι κατανάλωση του έργου που έργου που παράγουν οι άλλοι. Και αγάπη σημαίνει υπέρβαση του ναρκισσισμού!
Κατά τον Αριστοτέλη, υπάρχουν τρία είδη φιλίας: Α) Οι "φιλίες χρησιμότητας". Αυτές αφορούν τις επαγγελματικές μας δραστηριότητες. Β) Οι "φιλίες που στηρίζονται στην ευχαρίστησή μας". Είναι αυτοί με τους οποίους περνάμε καλά, οι χαβαλέδες. Γ) Οι "αδελφές ψυχές". Δηλαδή τα άτομα που αγαπάς χωρίς συγκεκριμένους λόγους. Αυτοί με τους οποίους επικοινωνείς σ' ένα βαθύτερο επίπεδο...
Σε άλλες εποχές οι εξουσιαστές κυβερνούσαν στο όνομα ανώτερων δυνάμεων που είτε τους έδιναν απευθείας εντολές (π.χ. Μωυσής) είτε τους πρόσφεραν τα φώτα τους ("πεφωτισμένη μοναρχία"). Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία κατανοήθηκε πως εξέχουσα θέση στην ιστορία και στη διαμόρφωση/αλλαγή των θεσμών έχει η κοινωνία. Εκεί για πρώτη φορά άνοιξε το μέτωπο με όσους πίστευαν πως οι πολιτικές αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται απ' τους "ειδικούς". Οι Αθηναίοι στην Ειδίκευση αντέταξαν την Ευβουλία και την Ορθή Κρίση! Οι "ειδικοί" οφείλουν να συμβουλεύουν αλλά όχι να αποφασίζουν...
Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός αλλά, ανάλογα με τις περιστάσεις και σε δεδομένη περίπτωση, ικανός για όλα.
A. Gehlen
Η αγάπη είναι η κατάσταση όπου ο άνθρωπος βλέπει τα πράγματα κατά το πλείστον όπως δεν είναι.
Νίτσε